Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Badanie podzielności uwagi

Siłę układu nerwowego w zakresie pobudzenia badano za pomocą dwóch metodyk. Jedną z nich była metodyka RSG, gdzie jako wskaźnik siły wykorzystano wygaszenie ze wzmocnieniem. Metodykę tę opisano w innej pracy (Mierlin i Palej, 1960). Drugą z nich była metodyka ruchowa, gdzie wskaźnikiem siły była zmiana czasu latencji reakcji prostej po wielokrotnych powtórzeniach (zob. Kopytowa, 1963, Utkina, 1963).

W odróżnieniu od uprzednio wykonanych w naszym laboratorium prac za pomocą tej metodyki zastosowano nie 50 a 75 bodźców. Podzielność uwagi badano w sposób następujący. Badany powinien, zgodnie z instrukcją, jednocześnie liczyć liczbę uderzeń metronomu na minutę i reagować, jak można najszybciej na dzwonek naciśnięciem na klucz reakcyjny. Dzwonki eksponowano co 10 – 12 sek. Wskaźnikiem podzielności uwagi był czas reakcji ruchowej w odpowiedzi na dzwonek.

Częstotliwość uderzeń metronomu zmieniano w sposób następujący: 1-3 min. – 112 uderzeń, 4-6 min. – 120 uderzeń, 7-8 min. – 138 uderzeń i 9 – 10 min. – 144 uderzeń. Badanie trwało 10 minut. Po każdej minucie badany podawał ustnie liczbę zliczonych uderzeń i zapisywał ją. Wyjaśniano, że celem badania jest określenie siły układu nerwowego. Przy tym zaznaczono, że silny układ nerwowy jest bardzo wartościową cechą i jej wskaźnikiem jest szybkość nauczenia się bezbłędnego wykonywania zadania eksperymentalnego. Przeprowadzono trzy serie badań. W pierwszej serii wyjaśniano, że zadaniem badania jest wstępny trening, i wyniki podawano dopiero po zakończeniu badania. Serię tę określa się jako „sytuację nie podlegającą ocenie”. W drugiej serii komunikowano badanemu po każdej minucie, z wyjątkiem ostatniej, że się pomylił i wskazywano fikcyjną wielkość błędu. Przy tym podkreślano za każdym razem jego poważny charakter. W końcu ostatniej minuty zakomunikowano, że wielkość błędu znacznie się zmniejszyła (odpowiednie oznaczenie w tabelach, ocena negatywna).

Należy mieć na uwadze, że eksperymentator oceniał wyniki liczenia uderzeń metronomu, podczas kiedy wskaźnikiem podzielności uwagi była szybkość reakcji ruchowej na dzwonek. Ponieważ eksperymentator, mimo że polecał w instrukcji reagować jak najszybciej, szybkości reakcji ruchowej nie oceniał, należy przypuszczać, że szybkość reakcji miała dla badanego drugorzędne znaczenie, w porównaniu z prawidłowym podliczaniem uderzeń metronomu. Badanymi byli studenci i studentki pierwszego roku w wieku 18 – 20 lat. Liczba badanych wynosiła 38 osób.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.