Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Dążenie do samorealizacji – ciąg dalszy

Człowiek dążący do samorealizacji w specyficzny sposób przeżywa również miłość. Sprawę tę dokład niej omawia Maslow. Według niego istnieją dwa rodzaje miłość: miłość typu D (deficiency love) i miłość typu B (love for the being). Pierwsza z nich rozumiana jest jako potrzeba, podobnie jak potrzeba jedzenia, bezpieczeństwa czy osiągnięć. Gdy człowieka opanowuje „głód miłości”, dąży on do zaspokojenia tej potrzeby: poszukuje obiektu kochania. Miłość typu D jest z reguły egoistyczna i mało autentyczna: rządzą nią prawa konsumpcji. Człowiek dążący do samorealizacji odrzuca tego typu miłość, akceptując jednocześnie miłość typu B. Ta ostatnia jest autentycznym stosunkiem dwóch autonomicznych osób, które chcą nie tylko brać, ale również dawać. Nie rządzą nią prawa funkcjonowania potrzeb: nigdy nie można jej w pełni zaspokoić, tak jak można się najeść do syta. Przeciwnie, osiągnięcie pewnego stanu zwiększa jeszcze siłę dążenia do rozwoju autentycznych i ciepłych stosunków z osobą kochaną. Miłość typu B kształtuje osobowość ludzi.

Chociaż samorealizacja jest podstawową tendencją natury ludzkiej, dość rzadko stanowi ona siłę napędową rzeczywistych działań. Zdaniem Maslowa jedynie 1 procent dorosłych ludzi umie wykorzystać tę tendencję. Surowe warunki życia w wielu instytucjach, brak klimatu psychologicznego, nieznajomość własnego „ja” utrudniają pełną samorealizację i aktualizację potencjalnych szans jednostki, hamują jej harmonijny rozwój. Życie poza obszarem samorealizacji nie jest życiem autentycznym i w pełni ludzkim.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.