Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Freud i jego teoria

Zainteresowanie neurologią skłoniło Freuda do specjalizowania się w leczeniu zaburzeń nerwowych, który to dział medycyny pozostał w tyle w okresie szybkich postępów, jakie poczyniły nauki medyczne w XIX wieku. Aby udoskonalić swe fachowe umiejętności, Freud studiował przez rok u słynnego francuskiego psychiatry Jeana Charcota, który leczył histerię metodą hipnozy. Aczkolwiek Freud próbował wykorzystywać hipnozę w leczeniu swych pacjentów, to jednak nie uważał jej za szczególnie skuteczną. Gdy więc dowiedział się o nowej metodzie opracowanej przez wiedeńskiego lekarza Josepha Breuera, która polegała na tym, że pacjent zostawał uwolniony od symptomów chorobowych dzięki mówieniu o nich, wypróbował ją i uznał za skuteczną. Breuer i Freud wspólnie opisali niektóre przypadki histerii wyleczone przez nich przy zastosowaniu tej metody (1895).

Jednakże drogi obu tych uczonych wkrótce się rozeszły z powodu odmienności ich poglądów na rolę czynnika seksualnego w histerii. Freud uważał konflikty seksualne za przyczynę histerii, podczas gdy poglądy Breuera były bardziej konserwatywne. W tym okresie Freud wiele pracował sam, rozwijając idee, które miały stworzyć podwaliny teorii psychoanalitycznej: prace te doprowadziły do opublikowania jego pierwszego wielkiego dzieła Uber der Traum (1900: wyd. poi. O marzeniu sennym, 1923). Wkrótce inne książki i artykuły upowszechniły jego poglądy wśród lekarzy i uczonych na całym świecie i po niedługim czasie Freud był już otoczony grupą uczniów z różnych krajów. Byli wśród nich: Ernest Jones z Anglii, Carl Jung z Zurychu, A.A. Brill z Nowego Jorku, Sandor Ferenczi z Budapesztu, Karl Abraham z Berlina i Alfred Adler z Wiednia. Później Jung i Adler wycofali się z tego kręgu i stworzyli konkurencyjne koncepcje.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.