Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

KONTROWERSJE WOKÓŁ KARY ŚMIERCI

Kara śmierci stanowi ciągłe źródło kontrowersji w społeczeństwie amerykańskim. Sąd Najwyższy zniósł ją w roku 1972 i przywrócił w 1976 z wymaganiem, by system sądowniczy, rozważając skazanie na karę śmierci, brał pod uwagę wszelkie okoliczności „łagodzące”, czyli warunki, które mogłyby uzasadnić zastosowanie lżejszej kary.

Ci, którzy popierają karę śmierci, twierdzą, że stanowi ona właściwe zadośćuczynienie moralne za najcięższe zbrodnie, że odstrasza innych – rozważających popełnienie takiej samej zbrodni – i że chroni społeczeństwo przed szczególnymi jednostkami popełniającymi zbrodnię.

Przeciwnicy kary śmierci podkreślają, że jedno zło moralne nie usprawie- dliwa innego i że kara śmierci nie spełnia ogólnie funkcji odstraszającej, bo większość morderstw to zbrodnie z namiętności, a nie racjonalne akty, w których morderca kalkuluje konsekwencje. Porównanie liczby morderstw popełnianych w stanach, w których obowiązuje kara śmierci, i w tych, w których nie obowiązuje, nie potwierdza tezy, że kara śmierci spełnia funkcję odstraszającą. Co więcej, ograniczenia systemu sądowniczego każą przypuszczać, że prędzej czy później na karę śmierci zostanie skazany człowiek niewinny. Poza tym, w systemie sądowniczym wciąż istnieją uprzedzenia: na karę śmierci skazuje się częściej czarnych Amerykanów niż białych, mężczyzn niż kobiety, biednych niż bogatych: znaczenie ma także to, że ofiara była biała.

Socjologowie nie traktują dewiacji jako atrybutu danej osoby. Dewiacja jest naznaczeniem (etykietką) szczególnego zachowania przez proces społeczny. Gdy ten proces społeczny jest skodyfikowany i egzekwowany przez państwo, każde jego naruszenie nazywa się „przestępstwem”. Inne, mniej jasno sformułowane definicje społeczne sprawiają, że różne formy zachowań traktowane są jako „dziwne”, „odmienne”, „nienormalne” czy wręcz „szalone”. Zachowania tego rodzaju powodują, że ludzie unikają związanych z nimi osób, a także nalegają na to, by zachowania te w pewien sposób były ograniczane.

Wiele form nieprzestępczych zachowań dewiacyjnych niesie z sobą styg- mat społeczny, czyli silnie negatywną tożsamość. W naszym społeczeństwie stygmatem takim naznacza się ludzi chorych psychicznie, mocno zdeformowanych pod względem fizycznym, inwalidów, a nawet cierpiących na schorzenia typu AIDS. Zachowania i nałogi, takie jak hazard, uzależnienie od narkotyków czy obżarstwo, często traktuje się jako dewiacje, a ulegające im osoby naznacza stygmatem społecznym. Określanie ludzi niekonwencjonalnych mianem „dewiantów”, a nie „innych”, znacznie wpływa na sposób traktowania tych jednostek i, w konsekwencji, na sposób, w jaki one same postrzegają siebie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.