Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Krytyczna częstotliwość migotania

Wykorzystano niektóre stosowane w laboratorium B. M. Tie- płowa „krótkie” metodyki: badanie krytycznej częstotliwości migotania (KCzM), krytycznej częstotliwości zlewania dźwięków (KCzD), krytycznej częstotliwości fosfenu (KCzF), a także przeprowadzono zapis elektroencefalogramu – w sytuacji spokojnej i podczas działania bodźców. Pierwsze dwie metodyki mogą sta- nowić podstawę do wnioskowania o różnicach w ruchliwości procesów nerwowych Wasyla i Witalisa, przypuszczalnie za pomocą trzeciej (K€zF) wykryje się różnice w sile, natomiast elektroencefalogram może pokazać właściwości równowagi, jak również ruchliwości i siły procesów nerwowych.

Krytyczną częstotliwość migotania określano za pomocą bez- szumowego fotostymulatora FD-01 przy poziomie jasności przed oczyma badanego 25 lx, z czasem trwania impulsu 10 msek. Początkowo KCzM określano przy stopniowym zwiększaniu liczby zmian światła i ciemności w czasie 1 sekundy, a badany sygnalizował moment zlania migotań. Częstotliwość zwiększono na tyle, żeby przekroczyć moment zlania się migotań w celu wyeliminowania możliwości wytworzenia odruchu na czas. Następne próby zaczynano w kolejności odwrotnej, od chwili kiedy badany sygnalizował moment przejścia od jednolitej plamy świetlnej do migotania. Ponieważ okazało się, że u obu badanych wartość KCzM jest identyczna zarówno w zakresie występowania migotania, jak i jego znikań, w analizie statystycznej uwzględniliśmy dane KCzM przy zlaniu migotań, tj. stopniowym wzro- ście liczby zmian światła i ciemności. W odniesieniu do każdego badanego dokonano 22 pomiary.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.