Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Mowa dialogowa – pytania dzieci cz. II

S. S z u m a n (1939) zwraca uwagę w swej obszernej monografii, na kategorialny charakter pytań dziecięcych, tzn. na fakt, że dotyczą one podstawowych aspektów rzeczywistości: substancji, jakości, przyczyny, skutku, celu itp. Kategorialność pytań wyraża się też w ich formie językowej, w znaczeniu takich zaimków i partykuł pytajnych, jak: co?, czemu?, po co?, dlaczego?, gdzie?, kiedy?, skąd? itp. Dziecko kieruje swe pytania nym miały wyjaśniać przyczyny takich zjawisk, jak toczenie się piłki po pochylni, tonięcie lub utrzymywanie się na powierzchni wody różnych ciał itp., dowiodły, że już dzieci w wieku 4-5 lat potrafią ujmować w rzeczowy sposób zależności przyczynowe dostępne ich obserwacji. Najtrudniejsze okazało się zadanie z tonięciem ciał, ponieważ należało w nim wyodrębnić bardziej abstrakcyjne cechy fizykalne: 25% dzieci z najstarszej grupy przedszkolnej w ogóle nie umiało tego zadania rozwiązać. Jednakże po serii specjalnych ćwiczeń poglądowych, podczas których dzieci wrzucały różne przedmioty do wody i oddzielały te, które toną, od innych, wzrosła znacznie liczba poprawnych wyjaśnień. Autorka wskazuje następujące kiefunki rozwoju ujmowania przez dzieci związków przyczynowo- skutkowych: 1) od odzwierciedlania zewnętrznych przyczyn zjawiska do odzwierciedlenia jego przyczyn wewnętrznych: 2) od niezróżnicowanego, globalnego zrozumienia przyczyny do dokładnego, analitycznego jej wyjaśniania: 3) od ujmowania jednostkowej przyczyny danego zjawiska do rozumienia ogólnego prawa, które nim rządzi. Oczywiście, dopiero w toku nauki szkolnej uczniowie kształtują myślenie przyczynowe w szerszej mierze, jego elementarne formy pojawiają się jednak już wcześniej.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.