Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

POGLĄDY THORNDIKE’A

Zainteresowania E. L. Thorndike’a, podobnie jak Watsona i Guthriego, koncentrowały się przede wszystkim na problematyce uczenia się. Uczenie się – według tego autora – polega na tworzeniu się koneksji, między bodźcami i reakcjami. Z jego też nazwiskiem łączy się termin koneks- jonizm, którym określa się zazwyczaj poglądy wszelkich psychologów próbujących wyjaśnić uczenie się w terminach S-R. W poglądach na uczenie się Thorndike różnił się jednak od swych poprzedników podkreślając bardzo wyraźnie rolę zdarzeń następujących po wykonaniu zadania. Obserwując zachowanie kotów w skrzynce problemowej stwierdził wiele interesujących faktów, które wskazywały na istnienie innych mechanizmów uczenia się niż uznawane przez teoretyków przyjmujących interpretacje poznawcze oraz oparte na odruchu warunkowym klasycznym. W typowym eksperymencie Thorndike’a kot znajdował się w skrzynce zbudowanej z prętów, na zewnątrz której umieszczono pokarm. Aby otrzymać pokarm, zwierzę musiało uwolnić się ze skrzynki. Mogło to osiągnąć przez naciśnięcie znajdującej się wewnątrz zasuwki lub przez pociągnięcie znajdującego się wewnątrz sznurka. Obserwując zachowanie kota w czasie uczenia się reakcji uwalniającej go ze skrzynki, Thorndike doszedł do wniosku, że podstawową formą uczenia się jest metoda prób i błędów. Metoda ta nie polega na zrozumieniu zależności pomiędzy dźwigienką czy sznurkiem a otwarciem drzwiczek, jak to sugerowały teorie poznawcze, lecz na mechanicznym tworzeniu się skojarzeń między bodźcami a reakcjami. Wśród praw, które rządzą tworzeniem się skojarzeń, najistotniejszą rolę odgrywa prawo efektu, którego zupełnie nie uwzględniał Watson ani Guthrie. Pomimo że Thorndike nie posługiwał się terminem warunkowanie instrumentalne, nie ulega wątpliwości, iż uczenie się przez próby i błędy może służyć za przykład wytwarzania reakcji instrumentalnych za pomocą nagród. Uczenie się instrumentalne oparte na prawie efektu jest, zdaniem Thorndike’a, podstawową formą uczenia się. Autor nie negował prawa częstości, któremu tak dużą rolę przypisywał Watson. Prawo to nazwane przez Thorndike’a prawem ćwiczenia nie ma jednak tak dużego znaczenia w tworzeniu się skojarzeń, jak prawo efektu. Prawo efektu stwierdza, że jeśli skojarzeniu bodźca z reakcją towarzyszy stan przyjemności, to związek ten zostanie utrwalony. Jeśli natomiast po skojarzeniu bodźca z reakcją wystąpi stan przykrości, to koneksja bodźca z reakcją zostanie osłabiona. Takie sformułowanie prawa efektu było, według be- hawiorystów, sprzeczne z zasadami tego kierunku, ponieważ odwoływało się do uczuć przeżywanych przez osobnika, a nie do tego, co on robi.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.