Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Późna parafrenia

Choroba ta określana jest jako forma schizofrenii, której objawy, przede wszystkim w postaci urojeń prześladowczych, występują po raz pierwszy w późnym wieku (16). Trudno ją czasem odróżnić od depresji paranoidalnej i organicznego uszkodzenia mózgu. Czynniki genetyczne nie są tak wyraźne, jak we wczesnej schizofrenii. Cechują ją takie objawy, jak podejrzliwość, obawa przed innymi ludźmi, dążenie do odosobniania się. Chorzy są dziwakami, żyją w izolacji, są trudni do współżycia. Cechami charakterystycznymi dla późnej parafrenii są: kłótliwość, ekstre- mizm religijny, egocentryzm i osłabienie uczuciowego stosunku do innych ludzi. Często występuje także zazdrość, arogancja i brak kontroli nad emocjami, zwłaszcza że cechy osobowości i nawyki pozwalające na prawidłowe przystosowanie się w okresie lat dojrzałych nie odpowiadają potrzebom starości. Stan psychiczny zależy w znacznym stopniu od warunków życia. Liczba kobiet chorych na parafrenię przekracza znacznie liczbę mężczyzn, przy tym wiele spośród nich to kobiety niezamężne i samotne. Parafrenia rozpoczyna się zwykle po sześćdziesiątce w odróżnieniu od paranoi, która pojawia się w latach wcześniejszych. Częściej niż przy innych chorobach psychicznych występują objawy głuchoty (całkowitej lub częściowej), ale poza tym stan zdrowia jest zwykle dobry. Defekty słuchu (a u niektórych pacjentów defekty wzroku) mogą przyczyniać się do występowania halucynacji. Owdowienie na ogół nie wyzwala późnej parafrenii. Ma ono jednak wpływ pośredni, bowiem utrata współmałżonka (lub dziecka) ogranicza kontakty z innymi ludźmi. Degeneracja starcza lub miażdżyca mózgowa, występując u osób o cechach schizoidalnych, może spowodować parafrenię szczególnie w przypadkach zaburzeń sensorycznych lub izolacji społecznej. Wczesne stadia choroby charakteryzuje podejrzliwość i wycofywanie się z kontaktów społecznych. Parafrenik staje się nieufny, kłótliwy, często skarży się na ludzi. Reakcja otoczenia (krewnych, sąsiadów, zwierzchników) bywa różnorodna: czasem jest to tolerancja połączona z kpiną, czasem uraza lub niechęć. Stosunkowo rzadko otoczenie traktuje sprawę jego zachowania się z odpowiednim zrozumieniem.

Urojenia paranoidalne są często powiązane z halucynacjami. Pacjent obawia się np., że radioodbiornik może być używany dla kontrolowania jego myśli. Wydaje mu się, że jacyś ludzie przechodzą przez jego pokój, że nieznani wrogowie grożą mu lub zmuszają do działania wbrew jego woli albo że grozi mu gwałt seksualny. Chory opiera te urojenia na przypadkowo zasłyszanych słowach, na codziennych zdarzeniach i czynach innych łudzi z otoczenia. Stopniowo urojenia te utrudniają mu aktywność, tak że nie może on normalnie wychodzić na ulicę lub czynić zakupów. Wreszcie staje się on niezdolny do współżycia z ludźmi z powodu dziwactw i wrogości, jaką przejawia wobec nich, i musi być leczony w szpitalu psychiatrycznym.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.