Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Rodzina z dzieckiem zagrożonym śmiercią

W kolejnych badaniach (Featherstone 1980) stwierdzono, że w rodzinach z dzieckiem zagrożonym śmiercią rodzice ograniczali wymianę infor- macji z rodzeństwem do minimum w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa trudnych pytań, które mogłyby zagrozić wysiłkom rodziców skierowanym na zaprzeczenie i wyparcie faktu choroby ze świadomości. Z tej perspektywy strategia „nie mówienia o tym”, często dostrzegana w trakcie wywiadów z rodzicami, może być spostrzegana jako forma zaprzeczenia, mająca na celu zmniejszenie niepokoju.

W związku z tym możliwe jest, że zachęcanie do ograniczenia komunikacji, związane z chorobą w rodzinie, miało służyć początkowo wyjściu naprzeciw potrzebie rodziców redukcji niepokoju poprzez zaprzeczenie (będące mechanizmem unikania). Do pewnego momentu ta sama strategia stosowana wobec rodzeństwa mogła służyć podobnym do ujawnianych wobec siebie celom (jako mechanizm obronny). Jednakże, ponieważ rodzeństwu brakowało zewnętrznego dopływu informacji i wsparcia ze strony rodziców, zamknięta komunikacja w rodzinie mogła przyczynić się do zignorowania choroby i izolacji, o której wspomniano powyżej. Brak wymiany informacji na temat białaczki w rodzinie jest najważniejszą przyczyną behawioralnych i emocjonalnych problemów u rodzeństwa dzieci chorych na raka (Koocher, O’Malley, 1981). Istotny był tu również wiek zdrowego rodzeństwa. Młodsze dzieci (6-12 lat) bardziej niż starsze akceptowały chore dziecko w rodzinie i swoją własną rolę i miejsce. Starsze dzieci (13-18 lat) mówiły o poczuciu odrzucenia i pozostawienia poza rodziną (Stewerd, Stein, Forrest 1992 s. 779 i nn.).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.