Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Stefan Baley (1885-1952)

Stefan Baley (1885-1952), dr filozofii i medycyny, zajmował się różnymi przejawami rozwoju dziecka w różnych okresach jego życia: badał pierwsze, odruchowe zachowanie się noworodków, synkretyzm spostrzegania w drugim półroczu życia,, rozróżnianie barw i kształtów u dzieci przedszkolnych, ich zdolność współpracy, zainteresowania dzieci w wieku szkolnym, dojrzałość szkolną, pamięć, rozwój charakteru itp. Specjalne badania poświęcił okresowi dojrzewania, publikując na ten temat większą monografię181 i szereg artykułów. Interesował się sztuką dziecka i literaturą dla dzieci, badał ich czytelnictwo. Badania teoretyczne wiązał ściśle z działalnością praktyczną: organizował i kierował licznymi placówkami i poczynaniami z zakresu psychologii stosowanej, jak: poradnictwo zawodowe, psychotechnika, higiena psychiczna, opieka nad dziećmi trudnymi, ekspertyzy sądowe w sprawach nieletnich świadków, praca psychologów w szkołach itp. Był czynnym członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego, wnosząc duży wkład zwłaszcza w dziedzinie kształcenia nauczycieli: m.in. w latach 1936 – 1951 był dyrektorem Instytutu Pedagogicznego ZNP oraz wieloletnim (po śmierci J. Joteyko) redaktorem wydawanego przez ZNP kwartalnika „Polskie Archiwum Psychologii”, wychodzącego od 1939 i. pod nazwą „Psychologia Wychowawcza”. Wielki erudyta w zakresie różnych działów psychologii i psychopatologii, był Baley w swych pracach przedwojennych raczej eklektykiem: zwolennik psychoanalizy (por. np. studia nad twórczością Słowackiego i Żeromskiego) i biologistycznej teorii rozwoju, twórca wielu testów do badania uzdolnień i propagator selekcji psychologicznej w szkołach, był jednocześnie jednym z pierwszych i nielicznych przed wojną w Polsce znawców i propagatorów nauki Pawłowa i zwolennikiem bęhawiorystycznej teorii uczenia się. Obiektywistyczne traktowanie tych i innych rozbieżnych kierunków w psychologii, podobnie jak skrajnie idealistycznych typologii Sprangera czy Jaenscha, znalazło wyraz w obu wydanych przed wojną podręcznikach: Zarys psychologii i Psychologia wychowawcza1, jak zresztą i w cytowanej poprzednio pracy o wieku dojrzewania, pisanej pod dużym wpływem idealistycznej psychologii niemieckiej lat dwudziestych. Po wojnie Baley poddał krytyce własne i cudze poglądy na wiek dojrzewania i podjął próby szukania nowych rozwiązań problematyki psychologicznej na gruncie teorii dialektycznej. Pośmiertne wydanie w 1958 r. zmienionej wersji Psychologii wychowawczej, głównego dużego dzieła Baleya, oraz w 1959 r. nowego podręcznika Wprowadzenie do psychologii społecznej, nad którymi pracował w latach 1949 -1952, wskazują na te tendencje. Ich źródła nietrudno znaleźć w żywej zawsze postawie racjonalistycznej Baleya, w jego tendencjach demokratycznych i antyfaszystowskich, w wytrwałym śledzeniu rozwoju nauki i jej powiązań z praktyką, co pozwoliło mu po wojnie szybko włączyć się w nurt toczących się przemian społecznych18S.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.