Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Teoria I. P. Pawłowa o typach układu nerwowego

Zgoła inne podejście przedstawia teoria I. P. Pawłowa o typach układu nerwowego. Zestawiając indywidualne właściwości czynności odruchowo-warunkowej zwierząt, I. P. Pawłów zmierzał do charakterystyki ogólnej, do wyodrębnienia ogólnego typu układu nerwowego i do wydzielenia tych podstawowych właściwości, które wchodzą w skład danego typu. Tym się tłumaczy fakt, że wraz z rozszerzaniem się wiedzy o właściwościach układu nerwowego zmienił się pogląd I. P. Pawłowa na typy układu nerwowego. Podejście to należy określić jako analityczno- -syntetyczne.

Niniejsza praca jest próbą takiego podejścia do badania typów temperamentu. Zakładając z góry, że znamy bynajmniej nie wszystkie właś- ściwości układu nerwowego, dążyliśmy do znalezienia uogólnionych charakterystyk określonego zespołu właściwości układu nerwowego i uwarunkowanych przez nie indywidualnych cech psychicznych. Jest to pierwszy i główny cel badań. Słuszność takiego podejścia jest uzasadniona w innej pracy (Mierlin, Pie- chlecki i Biełous, 1967). W pracy tej pokazano, że związki między psychicznymi właściwościami temperamentu można wykryć również w tych przypadkach, gdy nie znamy wszystkich leżących u ich podstaw właściwości fizjologicznych układu nerwowego.

Wydzieliliśmy dwa kompleksy właściwości układu nerwowego: silny, zrównoważony, ruchliwy2 (określany dalej jako I typ) i silny, zrównoważony, powolny (określany dalej jako II typ).

Drugim celem naszych badań było wyjaśnienie istoty związku między pawłowowskimi typami układu nerwowego i typologiami oraz charakterystykami temperamentu, wypływającymi ze stanowisk niepawłowowskich (Eysenck) bądź antypawłowow- skich (Sheldon).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.