Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Typy rodzin cz. II

Drugi typ można określić jako rodziny „przeciążone – spójne”. Wśród rodzin objętych badaniami było ich osiemnaście, co stanowi 60% wszystkich zbadanych rodzin (rodziny nr 3, 4, 6, 8, 10, 11, 13, 15, 18, 20, 21, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 30).

Element spójności tych rodzin wskazuje na to, że w ramach tego typu granice wewnątrz systemu rodzinnego wyznaczają przymierza, granice między podsystemami są elastyczne, umożliwiają bliski kontakt między wszystkimi członkami rodziny: w rodzinach nie ma zatartych granic między pokoleniami.

Zarówno ojcowie, matki, dzieci chore i dzieci zdrowe lękają się nawrotu choroby i śmierci chorego dziecka. Jednocześnie towarzyszy temu u zdrowych członków rodziny lęk przed własną chorobą. Rodzice pragną tylko, by dzieci chore żyły. Poświęcają im dużo więcej niż dzieciom zdrowym czasu i uczuć. Wspomnienie długotrwałego i bolesnego leczenia pozostaje w pamięci rodziców i dzieci chorych. Dzieci zdrowe, obserwując przygnębionych, czasami płaczących rodziców, mają świadomość, że w każdej chwili może nastąpić nawrót choroby białaczkowej.

W życiu dzieci zdrowych również wiele zmienia się od momentu zdiag- nozowania choroby. Okres leczenia i pobytu dzieci chorych w szpitalu jest dla nich czasem nieobecności matek, rzadkiej obecności w domu ojców, często opieki nad nimi świadczonej przez dalszą rodzinę. W opinii dzieci zdrowych, po powrocie ze szpitala do domu chorego rodzeństwa wiele się nie zmienia. Rodzice są obecni w domu, ale nadal więcej uczuć i czasu poświęcają choremu rodzeństwu. Również nie stawiają dzieciom chorym żadnych wymagań, co doprowadza do sytuacji, że dzieci chore zaczynają manipulować swoją chorobą, wykorzystując stan, w którym dalej przyjmują leki. Przyzwyczajone do tego, że rodzice dotąd spełniali wszystkie ich oczekiwania, chcą, by tak pozostało. Cierpi z tego powodu ich zdrowe rodzeństwo.

Chorzy bracia czy siostry ujawniają swoje potrzeby (czasu im poświęcanego, zabawek, ustępowania przy zabawie) wobec zdrowego rodzeństwa. Prowadzi to do częstych kłótni, po których rodzice karzą dzieci zdrowe, gdyż one są uznawane za winne. Jeśli nawet zostaną ukarane dzieci chore, to kara jest dużo mniejsza niż kara stosowana wobec dzieci zdrowych. Dzieci chore ujawniają więc agresję wobec rodzeństwa oraz wobec rodziców. Mają poczucie swojej „nietykalności”. Wiele dzieci należących do rodzin tego typu stwierdza „mnie nie wolno bić”, podczas gdy dzieci zdrowe są bite. Dzieci chore są więc w konflikcie ze zdrowym rodzeństwem. Jednocześnie i one, i zdrowe rodzeństwo są często świadkami konfliktów między rodzicami. Konflikty te wynikają z przeciążenia chorobą. Napięcie wywołane chorobą ujawnia się u matek w koszmarach sennych, a u ojców w tendencjach regresyjnych, co znaczy, że ojcowie odczuwają potrzebę doznawania opieki i chęć „zrzucenia” odpowiedzialności za rodzinę.

W podsystemie rodziców jest zaburzona komunikacja i pojawia się więcej sytuacji konfliktowych niż w rodzinach pierwszego typu. Relacje w podsystemie rodzeństwa są również złe. Między dziećmi dochodzi do częstych konfliktów. Jednocześnie między rodzicami i dziećmi istnieje elastyczna granica. Rodzice mają poczucie więzi małżeńskiej, mimo że więź ta jest zaburzona. Jednocześnie dzieci, mimo że nie mają nadmiernie bliskich relacji między sobą, nie są w koalicji z rodzicami przeciwko sobie nawzajem. Każde z rodziców ma dobry kontakt zarówno z chorym, jak i zdrowym dzieckiem. Nie jest to jednak nadmierna bliskość między rodzicami i dziećmi, która mogłaby wskazywać na koalicję przeciwko komukolwiek z rodziny.

W przypadku wielu rodzin należących do tego typu rodzice uważają, że zarówno w trakcie leczenia podstawowego, jak i w trakcie leczenia podtrzymującego, otrzymują niewystarczającą pomoc z zewnątrz. Dotyczy to pomocy uzyskiwanej od dalszej rodziny, jak i od przyjaciół. Opierając się na przedstawionej analizie można sporządzić syntetyczną mapę typowych rodzin „przeciążonych – spójnych”. Przedstawia ją rysunek.

– ojcowie, ambiwalentny stosunek do siebie

– matki, ambiwalentny stosunek do siebie

– dzieci zdrowe, ambiwalentny stosunek do siebie

– dzieci chore, ambiwalentny stosunek do siebie

– – ustosunkowanie pozytywne

– ustosunkowanie ambiwalentne

– ustosunkowanie negatywne

– elastyczna granica podsystemów, zaburzona komunikacja między rodzicami i między dziećmi

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.