Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Wechsler i jego praca

Wechsler rozróżnia normalne obniżenie się inteligencji występujące stopniowo i kumulujące się z wiekiem oraz anormalne pogorszenie się w. warunkach choroby psychicznej łub uszkodzeń mózgu. Między tymi typami obniżenia inteligencji występują podobieństwa, a Wechsler traktuje późną starość (krańcową formę fizycznego i psychicznego wyniszczenia) jako stan końcowy pewnych procesów zwyrodnieniowych, które rozpoczynają się bezpośrednio po osiągnięciu dojrzałości biologicznej (albo nieco później) i postępują wraz z wiekiem.

Niektórym ludziom oszczędzone jest ciężkie brzemię późnej starości, ponieważ stosunkowo wcześnie proces życiowy przerywany jest przez choroby serca, raka, zapalenie płuc lub wskutek wypadku. Chociaż w okresie późnej starości działają nadal podstawowe procesy biologiczne, które stanowią podłoże inteligencji i organizacji złożonego świadomego zachowania się, jednakże funkcjonują one na niższym poziomie. Niektórzy kwestionują poglądy Wechslera na proces starzenia się i traktują późną starość jako formę patologii (choro- bową). Pacjenci w okresie późnej starości lub z objawami miażdżycy, w przeciwieństwie do normalnych osobników starych, znacznie gorzej wykonują podtesty „Wiadomości” i „Rozumienia” ze skali WAIS, co sugeruje, iż w późnej starości występuje nie tyle natężenie zwykłych procesów towarzyszących starzeniu się, lecz ich zaburzenia. Jednak testy badające myślenie pojęciowe (klasyfikowanie przedmiotów według kategorii i interpretacja przysłów) wykazują, iż częstość odbiegających od normy form zachowania się wzrasta wraz z wiekiem także u osób normalnych, dobrze przystosowanych, o średnim i wyższym poziomie inteligencji. Te reakcje „anormalne” wykazują ujemną korelację z inteligencją (5).

Możliwe, że istnieją różne odmiany starości. Psychiatrzy uważają, iż późna starość lub psychoza starcza, jako określona forma patologiczna, różni się od normalnego procesu starzenia się, ponieważ towarzyszy jej nagła zmiana osobowości i zachowania się, a zgon następuje zaledwie w ciągu kilku lat. Istnieją dane eksperymentalne świadczące, że pewne typy werbalnego uczenia się, odporne na normalne wpływy wieku, ulegają pogorszeniu się w. okresie demencji starczej (6). Jest to argument świadczący na niekorzyść poglądów, że demencja starcza jest końcowym etapem normalnego procesu spadku intelektualnego. Demencja starcza może być chorobą, która przyspiesza degenerację niektórych funkcji, m. in. pamięci i inteligencji werbalnej. Nie wiemy, jaki byłby poziom inteligencji u ludzi, którym potrafilibyśmy znacznie przedłużyć życie, jednak dobrze zakonserwowani ludzie 100-letni zachowują się inaczej niż 70-letni, nawet wówczas, gdy ogólny wynik badań testowych jest jednakowy. Normalny proces starzenia się można traktować bądź jako głęboki wsteczny proces biologiczny, odmienny od wpływów chorób i uszkodzeń, bądź też jako kumulujące się skutki chorób. Oba te poglądy nie są jednoznaczne. Oczywiście te obydwa procesy wzajemnie na siebie oddziałują, a każdy z nich wpływa ujemnie na inteligencję (por. rozdz. II).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.