Współczynnik korelacji

Istnieje szereg dowodów eksperymentalnych na to, że nieustannie zachodzą wahania progów – zarówno w czasie najmniejszych, jak i zdecydowanie długich odstępów czasu (Ła- zariew, 1923: Kiekczejew, 1946, Sniakin, 1951). Wrażliwość nie jest stała nawet w odcinkach czasowych mierzonych w sekundach czy w minutach, zmienia się ona w czasie badań z dnia na dzień. Należy również zakładać istnienie bardziej powolnych, ale, być może, większych zmian w okresach czasu mierzonych w miesiącach, a nawet latach. To samo odnosi się prawdopodobnie do funkcji wydolności, zdolności tkanki nerwowej do pracy, stanowiącej główny składnik siły układu nerwowego.

Wszystko to wskazuje na to, że pomiar ścisłości zachodzącego związku między dwiema zmiennymi, z których jedną jest wrażliwość zmysłowa, a drugą – wyrażona w liczbach – siła układu nerwowego, nie daje nigdy zbyt wysokich wartości. Współczynnik korelacji dochodzi w najlepszym przypadku do wielkości rzędu 0,7. Oczywiście, nie jest to bynajmniej mało. Jeżeli jednak uwzględnić, że wspólny dla obu zmiennych czynnik „odpowiada” w tym przypadku przykładowo tylko za 50% rozkładu, to jasne będzie, jak duża część ogólnego rozkładu uwarunkowana jest wpływem przyczyn nieprzewidzianych.

Zatem pierwszy sprawdzian hipotezy B. M. Tiepłowa dotyczącej związku między wrażliwością a siłą potwierdził jej słuszność, pokazując zarazem, że zależność między obu tymi parametrami układu nerwowego ma wartość statystyczną, występuje nie jako funkcyjna zależność, lecz jako korelacja. W badaniach przeprowadzonych później z zastosowaniem techniki korelacyjnej i analizy czynnikowej potwierdzono niejednokrotnie zarówno istnienie samej zależności, jak i jej statystyczną wartość.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *