Szukasz pomocy psychologicznej? Sprawdzone badania i porady w naszym gabinecie!

Zadania ćwiczeń reedukacyjnych

Zważywszy te wszystkie czynniki pomagamy dziecku wybrać rękę, którą będzie ono pisać. Bardzo wskazany jest okres przejściowy, w którym dziecko próbuje pisać i lewą, i prawą ręką. Ćwiczenia obydwu rąk są dla większości dzieci o zaburzonej lateralizacji z wielu względów cenne. Pozwalają one zarówno nauczycielowi, jak i dziecku zbadać możliwości ruchowe obydwu rąk. Dziecko, które ćwiczy obydwie ręceprzez kilka czy nawet kilkanaście miesięcy, może z’czasem samo wybrać rękę, którą pisze lepiej i z mniejszym wysiłkiem. Na początku roku szkolnego dziecko nie ma wystarczających doświadczeń, aby taką decyzję świadomie podjąć, nauczycielowi zaś zazwyczaj brak danych, aby przyjść mu w tym z pomocą.

Dzieciom leworęcznym, zarówno tym, które uczą się pisać ręką prawą, jak i tym, które pozostają przy pisaniu ręką lewą, często potrzebne są dodatkowe ćwiczenia, tzW. ćwiczenia reedukacyjne. W trudniejszych, bardziej złożonych przypadkach ćwiczenia takie powinny być prowadzone przez fachowców w specjalnie do tego celu pomyślanych ośrodkach’. W większości jednak przypadków nauczyciel może dziecku zorganizować takie ćwiczenia w klasie lub w zespole wyrównawczym, a rodzicom udzielić wskazówek, jak prowadzić je w domu.

Zadania ćwiczeń reedukacyjnych, które może i powinien przeprowadzić nauczyciel przy pomocy rodziców, sprowadzają się do:

– 1) prawidłowego ustawienia ręki dziecka,

– 2) „rozluźnienia” mięśni i „uruchomienia” stawu nadgarstkowego,

– 3) zwiększenia precyzji, a zarazem szybkości ruchów.

ZABURZENIA ROZWOJU MOWY

W literaturze spotkać można bardzo różnorodne sposoby charakteryzowania i różne kryteria podziału zaburzeń mowy. Stan ten wywołany jest faktem, że objawy zaburzeń mowy były od dawna znane i opisywane, natomiast przyczyny i patomechanizmy tych zaburzeń odkrywano powoli w miarę postępu medycyny, psychologii i neurofiżjologii. Wyjaśnienie przyczyn zaburzeń mowy pozwala stopniowo coraz lepiej ugrupowywać zespoły objawowe i dlatego na podział dokonywany z objawowego punktu widzenia zaczął się w ośtatnim okresie nawarstwiać podział dokonywany z punktu widzenia przyczynowego. Ponieważ jednak do dnia dzisiejszego nie zdołano jeszcze całkowicie wyjaśnić całokształtu przyczyn oraz patomechanizmów wszystkich zaburzeń mowy, dlatego też nawet w najnowszych publikacjach z tej dziedziny spotkać można dużo niekonsekwencji terminologicznych i klasyfikacyjnych7.

Zaburzenia rozwoju mowy dziecka mogą dotyczyć poszczególnych procesów wchodzących w skład złożonych funkcji mowy, mogą jednak również obejmować całokształt jej rozwoju.”Niektóre zaburzenia mowy mają charakter izolowany, pewne ich formy natomiast wiążą się z innymi zaburzeniami rozwojowymi.

Do najczęstszych zaburzeń rozwoju mowy stwierdzanych u dzieci należy bełkotanie, jąkanie oraz opóźnienie rozwoju mowy. Wielu autorów zwraca uwagę na możliwość współwystępowania różnych zaburzeń mowy u tego samego dziecka.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.